WADA vs. FIFA: over zware sancties en te zware sancties en alles wat daar tussen zit20 mei 2005
Uit berichten in de media zou je kunnen oordelen dat er sprake is van een competentiestrijd tussen de WADA en de FIFA. “WADA stelt FIFA een ultimatum”, “WADA waarschuwt de FIFA voor de laatste maal” en de FIFA begrijpt niet waar WADA zich druk over maakt. Maar wat is er nu aan de hand?
De World Anti-doping Code van WADA is door vrijwel alle sportbonden en overheden geratificeerd en overgenomen. Dat houdt in de dat code geldig is voor alle sporten. Ook de FIFA is een van de ondertekenaars. Het hoogste orgaan van de FIFA, het Congres, heeft de code vorig jaar mei unaniem aangenomen tijdens een congres in Parijs. En op 27 april jl., heeft de directeur van WADA, David Howman verklaard dat alle zomersporten, dus ook voetbal, in lijn waren met het beleid van de WADA. Ogenschijnlijk is er dus niets aan de hand. De bottleneck in de hele affaire zit echter in de sancties:
WADA hanteert op het oog een erg “strenge” eerste sanctie, namelijk een schorsing van twee jaar bij de eerste overtreding. De World Anti-doping Code maakt het echter mogelijk een aantal verzachtende omstandigheden mee te laten wegen, waardoor deze straf lager kan uitvallen. Het kan zelfs zijn dat een sanctie volledig wordt gereduceerd. Er valt hierbij bijvoorbeeld te denken aan bepaalde stoffen die de prestatie nauwelijks verbeteren of stoffen waarvan een sporter kan aantonen dat hij het niet opzettelijk heeft gebruikt. Deze stoffen, zoals betablokkers, cannabis, en enkele stimulantia, worden apart vermeld op de dopinglijst in categorie VI “specifieke stoffen”.
De FIFA daarentegen acht een schorsing van twee jaar bij een eerste overtreding te zwaar. Een dopingovertreder in het voetbal wordt dus niet onmiddellijk twee jaar geschorst, maar krijgt een “lichtere” schorsing van zes maanden bij een eerste overtreding. De straf kan ook hoger uitvallen, met een maximum van twee jaar, omdat de zes maanden schorsing een minimum sanctie betreft.
Echter, de verzachtende omstandigheden die de WADA hanteert, kent de FIFA weer niet. Daarom wordt in principe iedere voetballer zes maanden geschorst ongeacht of hij nu anabole steroïden heeft gebruikt of cannabis.
De tekst in het reglement van de FIFA (art. 62 van de Disciplinary Code) luidt als volgt :
1 Sanctions for doping offences shall be commensurate with the degree of the player’s guilt. A minimum suspension of 6 months shall be imposed in all cases. In addition to the suspension, a fi ne may also be imposed.
2 In the case of a first doping offence, the maximum suspension shall be 2 years.
Dat is ook de reden waarom een aantal maanden geleden de KNVB een boete heeft gekregen (10.000 Zwitserse Frank) van de FIFA omdat de bond in de zaak van rond de NAC voetballer Petö een te lage straf zou hebben opgelegd.
Nu zou het natuurlijk zo moeten zijn dat de gezien de tekst van de Anti-doping code ook de FIFA de regels van de WADA volgt, maar daar zit nu net de essentie van het probleem. Omdat de FIFA het in eerste instantie niet eens was met de sanctie van twee jaar, hebben ze bij ondertekening van de Code nadrukkelijk geëist dat ze “individual case management” mochten toepassen. WADA heeft daarmee ingestemd, omdat WADA van mening was dat een dergelijk afzonderlijk bekijken van de diverse gevallen al in de Code was vastgelegd.
Kortom, er is sprake van een verwarrende situatie. Gezien het belang van de individuele sporter, is het NeCeDo van mening dat het beleid zoals dat is neergelegd in de World Anti-doping Code meer recht doet aan de positie van de individuele sporter dan het ogenschijnlijk softere, maar in de praktijk veel zwaardere, sanctiebeleid van de FIFA.
